สวัสดีปีเสือ 2010   เพื่อนนักลงทุนครับ  การลงทุนในปีกระทิงดุ 2009 ที่ผ่านไป  มีบทเรียนหลายสิ่งหลายอย่างที่น่าจดจำและเรียนรู้   จึงขอสรุปย่อมาเล่าสู่กันฟัง

.

Value ,Technique , Trading   หรือจะสู้  Smart Investing

• การตัดสินใจขายครึ่งนึงของ port เมื่อปลายปี 50 – 51 ต้นปี  และซื้อกลับในปลายปี 51  ทำให้ได้จำนวนหุ้นมากกว่าเดิม 2 เท่า up  แถมด้วยราคาที่วิ่งขึ้นมาจากจุดที่ซื้อไว้อีก 2 – 3 เท่า  เป็นอะไรที่สุดยอด Perfect ที่สุดครั้งที่ 3 ในชีวิตการลงทุนเลยทีเดียว  จะมีอีกมั้ยน้อ ?
• การใช้ตัวช่วย Short  จาก 800 แล้ว Cover คืน พร้อม Long สวนราว 450 จุด  ช่างตื่นเต้นและเสียวยิ่งกว่านั่งรถไฟเหาะ ที่  Disney Land เสียอีก  อันนี้เพิ่งใช้เป็นครั้งแรก  ชักติดใจแล้วสิ

Guru

• กูรูหลายต่อหลายคนและหลายสำนักบอกว่า ปี 51 แค่เผาหลอก  ส่วนปี 52 เผาจริง  สำหรับผม 2 ปีที่ผ่านมานับเป็นการเผาที่สนุกที่สุดที่ผมเคยเจอ  อย่างนี้นี่เองที่ใครบางคนเขาบอกว่า ความตายทำให้หมดทุกข์
• กูรูที่ทำนายว่า  ดัชนีจะไปที่เท่านั้นจุด  แล้ววกกลับมาที่เท่านี้จุด  แนวต้านที่โน่น แนวรับที่นี่   มีอยู่ทุกยุคทุกสมัย  แต่คนที่หลงเชื่อไม่เคยน้อยลงเลย
• ปรมาจารย์ปู่เคยบอกไว้สมัยต้นทศวรรษ 1900 เมื่อตอนฟองสบู่แตกครั้งใหญ่ “เป็นเรื่องน่าสมเพชดีแท้  ที่คนนั่ง Rolls Royce มาปรึกษาเรื่องการลงทุนกับคนที่นั่งรถไฟใต้ดินมาทำงาน” ผ่านมาเป็นร้อยปีก็ยังเหมือนเดิม  ไม่เคยเปลี่ยน
• ถ้าได้ยินกูรูบอกให้ถือเงินสด   แสดงว่าตัวเขาเองก็กลัวและไม่แน่ใจว่าตลาดจะไปทางไหน  และถือเงินสดมาก่อนคุณเสียอีก  ให้สวนเลย ไม่เชื่อลองดู

Panic

• การขายทิ้งหุ้นดีๆแบบทุกช่องทุกราคา ราวกับโลกจะแตกพินาศวันนี้พรุ่งนี้ของกองทุนต่างชาติ  ทำให้รู้ว่าไม่ใช่มีแต่คำว่า “เจ๊กตื่นไฟ”  ”ฝรั่งตื่นไฟ” ก็มี แถมตาเหลือกโตกว่าที่คาดไว้เสียอีก
• ถ้ามีข่าวแบงค์ยักษ์ใหญ่ล้มระเนระนาดไปทั่วโลก   ให้หลับตาปี๋  สูดลมหายใจให้เต็มปอดแล้วกด  Enter  ซัดไปเลย  เพราะนั่นหมายถึงไม่เหลือแบงค์ใหญ่ให้ล้มอีกแล้ว

ข่าวลือ

• ข่าวลืออัปมงคล คือข่าวที่คนปล่อยหวังผลตรงข้าม จงทำเป็นหูทวนลม ตั้งหน้าตั้งตาทำสวนต่อไป แล้วจะดีเอง

Whatever will be will be

• ขอบคุณครูแหม่มที่เคยเคี่ยวเข็ญให้ร้องสมัยเด็ก  ผมใช้ได้ผลดีทีเดียวเมื่อตอนเมษาฯสงกรานต์ที่ผ่านมา
• การให้เด็กพิการมาร้องเพลงนี้  เพื่อหวังผลทางโฆษณา  ในอีกมุมมอง  มันเหมือนเป็นการตอกย้ำพวกเขาเกินไปหรือเปล่า

Romance

• ปู่ Buff เคยบอกว่า เขารู้สึกกระปี้กระเปร่าเหมือนอยากมี Sex ตอนเห็นหุ้นดีๆราคาถูกๆยั้วเยี้ยเต็มตลาดไปหมด  อันนี้  Comfirm  เจอมากะตัวเองเลย
• น้อง Mint รับเลี้ยงดูไว้ตอน  7 ขวบ ติดหวัดงอมแงมเลยโตช้า ตอนนี้แค่ 12 ขวบเอง  อีกไม่นานคงทุเลา
• น้อง CPN  รับเลี้ยงไว้เมื่อตอน 8 ขวบกว่า กลายเป็นสาวมั่นทันสมัย  แต่งตัว In trend เป็นสาว 25 ไปแล้ว
• น้อง CPall  รับเลี้ยงไว้ตอน 7 ขวบเช่นกันโตไวมาก  โตเร็วทุกส่วนแทบจำไม่ได้  เผลอเหล่สาวข้างบ้านหน่อยเดียวหันกลับมาอีกที  กลายเป็นสาว สวย หมวย เอ๊กซ์ ไปแล้ว  โดยเฉพาะซาลาเปาของเธอ  ใหญ่คับปาก นิ่มสู้มือกำลังดี  แถมตัวใหญ่จนเพื่อนนักเรียนด้วยกันร้องเรียนครูว่า เธอทั้งบัง ทั้งสะโพกใหญ่จนต้องแย่งเก้าอี้เพื่อนนั่ง  คุณครูขู่ว่าจะไล่ให้ไปอยู่หลังห้อง ตอนนี้เป็นสาว 25 เต็มตัวแล้ว อย่าเอ็ดไป ผมทั้งรักทั้งหวง และ  “หวัง ฟัน  เจ้า” ทุกค่ำเช้าเลยทีเดียว

Trophy

• ปีนี้แข่ง Golf  ได้ถ้วยมาอีกใบ  มาจากการซ้อมล้วนๆ   ไม่ใช่ท่องจำหรือลอกวงจากโปร CD

เทพ ตัวแม่

• ขอยกนิ้วให้ให้เป็นเทพตัวแม่เลย  สงกรานต์เมษาฯที่ผ่านมา ถ้าไม่ใช่เทพรูปหล่อ ไม่รู้จะเละเป็นโจ๊กแค่ไหน  หลายคนคุยว่าทำกำไรได้  300 – 600 % เพราะฝีมือตัวเอง  ก็ปล่อยเค้า  ไม่ว่ากัน
• เทพตัวรอง ต้องยกให้รัฐบาลทั่วโลกที่สามัคคีกันอัดฉีดเม็ดเงินเข้าสู่ระบบอย่างมากมายมหาศาล  ทำให้โลกใบนี้ยังมีรอยยิ้มหลงเหลืออยู่บ้าง  แม้จะเป็นยิ้มแห้งๆก็ตาม

เจ้า หวัง ฟัน ( “เจ้า” หรือที่เหล่าสาวกขนานนามว่า “เซียน” )

• เจ้าที่คุยโม้โอ้อวดสรรพคุณเเรียกเหล่าสาวกไว้เป็นฐานรองรับเวลาขาย  ชงเองฟาดเอง  แถมมีเด็กเฝ้าศาลเจ้าที่คอยเก็บตกเศษเครื่องเซ่นช่วยเชียร์  มีอยู่ทุกยุคทุกสมัย  แต่ยุคนี้  เนียนกว่า
• เจ้าที่แสดงอิทธิฤทธิ์ปาฏิหารย์ให้ชาวบ้านนับถือ  เป็นเรื่องปกติธรรมดา  แต่เจ้าปลอมโม้ว่าตัวเองสำเร็จเป็นเทพชั้นเซียนแล้ว  มีเยอะมาก  ส่วนใหญ่เป็นเจ้าเณร
• “หมาหนุ่มกัดคนแก่ ” เคยเห็น  แต่ “เจ้าแก่เสื้อแดงแว้งกัดเจ้าเด็ก” สำนักเดียวกันแบบเนียนๆนี่สิ  เพิ่งเคย
• ประโยคทอง Classic  “ขายเพราะ เจอตัวอื่นที่ดีกว่า” เอาไปใช้เหอะ  รับรองไม่มีใครโกรธ  แถมรู้สึกเป็นบุญคุณเสียอีกถ้ากระซิบบอก  ไอ้ตัวอื่นที่ว่าดีกว่าน่ะ คือตัวไหน  กรรม !

เจ้ามูลเมือง

• เจ้ามูลเมือง หัวขบวนการ โค่นล้มเจ้า และ ปล่อยข่าวอัปมงคล กลับดำดินไปสวามิภักดิ์ต่อ เจ้าฮุนเซน  ช่างน่าอนาถแท้

น้องมาร์

• น้องมาร์โยน  Bla กะ Jubile มาอย่างละล้านหุ้น  เห็นผมเป็นอะไรเนี่ยะ แต่ด้วยความเกรงใจเลยรับไว้
• น้องมาร์ ลาออกไปอีกคนนึงแล้ว  ได้ยินแต่เสียงหวานๆ  ยังไม่เคยเห็นหน้าเล้ยย  เสียดายจัง

น้องเมีย

• เวลาเจอหุ้นถูกๆยั้วเยี้ยเต็มตลาดแต่เงินหมด  แคะกระปุกออมสินน้องเมีย ยังง่ายกว่าแคะกระปุกของเมียเสียอีก

ทั้งหมดนี้คือมุมมองของ “เสี่ยวเอ้อ” อย่างผม    ปีหน้าหากยังมีลมหายใจอยู่ค่อยมาเขียนต่อ  ขอให้ทุกท่านจงมุ่งมั่นในศีลในธรรม ทำจิตใจให้เบิกบานผ่องใส หมั่นเติมเต็มน้ำใจให้ตัวเองจนไหลรินไปเผื่อแผ่คนอื่นโดยปราศจากอกุศลจิต   แล้วความสุข ความรัก ความร่ำรวย และอื่นๆจะตามมาเอง   พบกันใหม่ปีหน้าครับ  ก่อนจากกัน  มีของฝาก

“ สงครามน้อยใหญ่  สำคัญที่แม่ทัพ

แม่ทัพที่ดี  ย่อมพร้อมสรรพเพื่อการรบ

แม่ทัพที่ชนะในการรบ  คือแม่ทัพผู้รู้จบกระบวนยุทธ์ ”

สมัยที่ผมยังเป็นวัยรุ่นกระเตาะ  หนังฝรั่งเส่วนใหญ่ที่ข้ามาฉายในเมืองไทยจะเป็นที่ฮือฮาโด่งดังกันมาก  ฉายกัน 3-4 เดือนคนยังแน่นตรึมไม่ยอมลาโรงกันง่ายๆ   หนัง Classic อมตะนิรันดร์กาลอย่าง  My Melody Fair ,  Love Story และ Romeo & Juliet  ต่างก็ทยอยกันมากอบโกยเงินวัยรุ่นในยุคนั้นเป็นว่าเล่น   เพื่อนๆผมที่ไปดูกันมาแล้วกลับมาเล่าให้ฟังอย่างสนุกสนาน   ส่วนเด็กจนๆอย่างผมที่ไม่มีโอกาสได้ดู  ได้แต่จินตนาการเรื่องราวจากที่เพื่อนเล่าจนรู้เรื่องราวของหนังทั้งหมด   แต่มีอยู่เรื่องเดียวที่ผมไม่ยอมพลาด  เป็นตายยังไงต้องดูหนังเรื่องนี้ให้ได้  นั่นคือเรื่อง  ” Mackenna ‘s Gold ” หรือ  ” ขุมทอง แมคเคนน่า “

หนังเรื่องนี้นำแสดงโดย  Gregory Peck , Omar Sharif และ ไอ้หัวเหม่ง  Telly Savalas เห็นแค่ชื่อดารานำแสดงก็รับประกันคุณภาพแล้ว  ส่วนเพลงเอกของเรื่องนี้  ” Old Turkey Buzzard “ ก็ดังติด Charts  มีคนขอเข้ามายังรายการวิทยุ I.S. Song Hits ของคุณ เล็ก  วงศ์สว่าง ซึ่งเป็นรายการวิทยุที่เปิดเพลงดังๆทันสมัยและฮิตฮอตที่สุดในยุคนั้นตลอดหลายเดือนเลยทีเดียว    เนื้อเรื่องก็เกี่ยวกับความโลภของคนในขุมทองแมคเคนน่า   สุดท้ายก็เสร็จเจ้านกแร้งที่คอยบินวนเก็บซาก   เป็นอุทาหรณ์เตือนใจนักลงทุนได้ดีทีเดียว   ส่วนเรื่องราวจะมันเข้มข้นแค่ไหนอย่างไรนั้น   คิดว่าเพื่อนนักลงทุนคงมีโอกาสได้ดูไปบ้างแล้ว  หรือถ้ายังก็หาซื้อหรือเช่ามาดูได้ตามอัธยาศัย

http://www.youtube.com/watch?v=bw9OqbfiUWA&rel=1

http://www.ijigg.com/songs/V2AB0FFEPB0

ที่ผมเกริ่นมาซะยืดยาวขนาดนี้   ไม่ได้มาช่วยโปรโมทหนังเรื่องนี้หรอกครับ  แต่มันเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อวันที่ 3 มกราคมที่ผ่านมาที่ตลาด NY ราคาทองคำส่งมอบเดือนมกราคม 08 ได้ทะลุฝ่าด่านฝ่ามือ ” เก้ามังกร ” ยอดสูงสุดอมตะนิรันดร์กาลที่  850 $/Oz. ซึ่งเป็นสถิติสูงสุดตลอดกาลที่เคยทำไว้เมื่อวันที่ 21 มกราคม ปี 1980 เป็นที่เรียบร้อยแล้ว   ทะลุไปที่ High สูงสุดที่ 868.89  และปิดต่ำลงมาที่ 864.50 จุด

เพื่อนนักลงทุนคงคิดว่า  เรื่องแบบนี้มีเกิดอยู่ทุกวัน  ไม่เห็นน่าตื่นเต้นตรงไหนเลย  ช้าก่อนครับ..   ถ้าเป็นเรื่องแค่นี้  ผมคงไม่ออกมาจิ้มให้เหงือกแห้งเป็นแน่   เสียเวลา “จิบเหล้า เคล้าเสียงเพลง” ผมหมด  เรื่องมันมีมากกว่านั้นครับ   คืนนั้นที่ตลาด NY มีการทำลายสถิติสูงสุดตลอดกาลอีกตัวหนึ่งเช่นกัน   นั่นก็คือราคา ” ทองคำดำ”

คืนนั้นราคาน้ำมันที่ Nymex ฝ่าด่าน 100 $/Oz. เป็นที่เรียบร้อยเช่นเดียวกัน   ภาษาวงไพ่ต้องบอกว่าเจอ ” ป๊อก 2 เด้ง ” ตลาดหุ้น Wall Street เลยหนีตายกันจ้าละหวั่น 3 วันติดราว 500 จุด ส่วนตลาดยุโรปและเอเซียรวมทั้งไทย  ต่างก็ร่วงระเนระนาดไปตามๆกัน

เพื่อนนักลงทุนที่รักครับ เหตุการณ์ทำลายสถิติที่ยิ่งใหญ่ทั้ง 2 คงไม่ได้พร้อมใจกันบังเอิญเป็นแน่   แต่จะมีส่วนคล้ายกับเมื่อ 28 ปีก่อนหรือไม่  แล้วราคาจะไปไหน  จะขึ้นวิมานชั้นฟ้า หรือจะพาลงเหว  ขอให้เพื่อนๆรีบทำการบ้านหาคำตอบโดยด่วน     แต่โดยส่วนตัวผมแล้ว  เหตุการณ์นี้ได้ส่งสัญญาณเตือนเพื่อนนักลงทุนทั้งหลายว่า  ” โปรดประจำที่นั่งของท่านและกรุณารัดเข็มขัดให้แน่นๆ  รถไฟเหาะจะออกแล้วครับ  ” ♥

ราชสีห์กับเสือเป็นจ้าวป่าที่ยิ่งใหญ่     มีนิสัยไม่เคยกินซากสัตว์ที่ตายแล้วจากการล่าของสัตว์ตัวอื่น   แม้จะหิวโซเจียนตายก็ตาม    จะเลือกเหยื่อและออกล่าด้วยตัวเองเสมอ   ไม่ตะกละตะกลามกินไม่เลือกเหมือนสัตว์อื่น     อิ่มแล้วยังเผื่อแผ่ส่วนที่เหลือให้สัตว์อื่นโดยไม่หวง    เพราะเหตุนี้   คนโบราณท่านจึงสั่งสอนให้ลูกผู้ชาย  ต้อง      “ อยู่อย่างเสือ  อดอย่างสิงห์   และ  หยิ่งอย่าง ราชสีห์ ”

ผมจะขอกล่าวถึงประสบการณ์การเล่นหุ้นและลงทุนในหุ้นของผม      ซึ่งถูกบ่มเพาะมาจากตลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและเป็นแหล่งรวมสุดยอดเซียนของโลก  คือ   New York Stock Exchange ( NYSE ) ,  Chicago Board  Of Trade (CBOT) และ  The Tokyo Commodity Exchange ( TOCOM )

ด้วยจุดประสงค์ที่ต้องการให้เพื่อนนักลงทุน    หลุดพ้นและปลดปล่อยจากความหลงงมงายจากการรู้เท่าไม่ถึงการจากหลุมพรางของตลาด    ผมจึงได้เลือกใช้ ชื่อ   User name ว่า “ Matrix ” ซึ่งนำมาจากภาพยนต์ เรื่อง “ The Matrix ” โดยตัวเอกชื่อ  “ Neo ” ซึ่งถูกพยากรณ์ว่า จะเป็น “ The  One ” หมายถึง “ ผู้ปลดปล่อย ” ให้หลุดพ้นจากพันธนาการ

หลายครั้งหลายครา   ผมได้พยายามสอดแทรกเนื้อหาในบทความต่างๆ   โดยเขียนในแบบสบายๆให้อ่านง่าย   แฝงไว้ด้วยปรัชญาให้คิดเองในหลายมุมมอง  หลายมิติ     โดยคาดหวังว่าคงเป็นประโยชน์แก่เพื่อนๆนักลงทุนบ้าง  ไม่มากก็น้อย

ผมไม่เคยโพสเรื่องหุ้น  ในห้อง “ ร้อยคนร้อยหุ้น ” และ ห้อง  “ Value Investing ” ด้วยสาเหตุคือไม่อยากให้ใครกล่าวหาว่า     ผมเชียร์หุ้นตนเอง ยกเว้นอยู่ 2 ตัวคือ    หุ้นผลิตผ้าอ้อม กับ หุ้นทำเสาไฟฟ้า ซึ่งสาเหตุที่โพส    เพื่อกันครหาว่า   ผมซื้อหุ้นเหล่านี้เพราะ  “ ซื้อตาม ” นักลงทุนท่านอื่น

หลายครั้งที่ผมเห็นเพื่อนๆนักลงทุนหลงทางกับแนวคิดในการลงทุนของหุ้นในหลายๆตัว  แต่ก็ไม่อาจทักท้วงด้วยสาเหตุเพราะสุภาษิต  “ น้ำเชี่ยว  อย่าเอาเรือขวาง ” โดยหวังว่า  บทเรียนจากความผิดพลาด   คงจะเป็นบทเรียนที่มีค่าที่สุด    ซึ่งจะทำให้เขาเหล่านั้น     มีมุมมองที่หลากหลายต่อไปในอนาคตของอาชีพนักลงทุน

ผมจะยกตัวอย่างพอร์ตของผมดังต่อไปนี้

PTT ผมซื้อตั้งแต่ 70 บาท

PTTEP                 “              190 กว่าบาท  ตั้งแต่ยังไม่ได้เปลี่ยนพาร์จาก 5 เป็น 1 ในปัจจุบัน

SCC                     “              750 บาท       ก่อนเปลี่ยนพาร์ จาก 10 เป็น 1 ในปัจจุบัน

NTV                     “ 12 บาทกว่า

TNH                    “                2.20     บาท

BH                        “               15 บาท  หลังออกจากแผนฟื้นฟู

BBL “               30 บาท

KBANK              “                13        บาท

CP7-11                “                 5.50    บาท

CPN                     “               25        บาท  ก่อนเปลี่ยนพาร์จาก 10 เป็น 1 ในปัจจุบัน

โดยซื้อไว้ต่างกรรม   ต่างวาระ   ด้วยจำนวนหลักหมื่น ถึง หลักล้านหน่วย    และปัจจุบันก็ยังถืออยู่เช่นกัน   ถึงแม้จะแอบขายไปบ้างบางส่วนก็ตาม

ผมซื้อหุ้นเหล่านี้   เพราะมีหลักวิชาที่ผมบ่มเพาะมาตั้งแต่สมัยหนุ่มๆ  ที่ทำงานเกี่ยวข้องกับตลาดหุ้นในต่างประเทศ     ไม่ได้มาจากความฟลุ๊ค     หรือซื้อแห่ตามใครแต่อย่างใด

เพราะผมถือหลัก   “ ชาติเสือ  ต้องหาเนื้อกินเอง ”

ในสมัยปลายราชวงศ์เจี่ย    มีคหบดีใหญ่ที่ร่ำรวยมากนามว่า  “ สุมาเต๊กไต๋ ”   มีลูกชายหลายคน ทุกคนล้วนขยันขันแข็ง  ช่วยกันทำการค้าเจริญรุ่งเรืองจนมีกำไรมหาศาล

สาเหตุที่ลูกๆทุกคนประสบความสำเร็จนั้น    เนื่องจาก “ สุมาเต๊กไต๋ ”  เป็นคนออกหน้าและออกทุนรอนในการเริ่มต้นกิจการให้ก่อน    จากนั้นจึงระดมทุนที่เหลือจากชาวบ้านทั่วไป   ทำให้กิจการของลูกๆ “ สุมาเต๊กไต๋ ” ทุกคน   ต่างประสบความสำเร็จก้าวหน้ากว่ากิจการของตระกูลอื่นอย่างรวดเร็ว

ลูกชายคนที่ 7  กับลูกชายคนที่  11  ของ “ สุมาเต๊กไต๋ ”   มีนิสัยชอบแต่งตัวทันสมัย   ทำอะไรค่อนข้างรีบและรวดเร็ว    “ สุมาเต๊กไต๋ ”  เลยให้ไปทำกิจการขายสินค้าสะดวกจ่าย   โดยตั้งชื่อร้านว่า “ 7 + 11 ”  โดยนโยบายของร้านก็คือ   เปิดร้านให้ลูกค้าเข้ามาจับจ่ายใช้สอยได้ตลอดทั้งวันทั้งคืน

โดยสั่งสินค้าที่เห็นว่ากำลังเป็นที่นิยมของชาวบ้านมาจำหน่ายเป็นจำนวนมาก    โดยขายเป็นเงินสด งดเชื่อ    แล้วค่อยๆทะยอยคืนเจ้าหนี้การค้าเป็นงวดๆ    เข้าทำนอง  เอาเงินสดมาหมุนก่อนค่อยจ่ายคืนช้าๆทีหลัง    จึงทำให้ร้าน “ 7 + 11 ”  ไม่มีหนี้สิน   มีแต่เงินสดอยู่เต็มกระเป๋า   จนกิตติศัพท์เลื่องลือไปทั่วทั้งตลาด    เป็นที่หมายปองของเหล่าสาวและไม่สาวตลอดจนหนุ่มๆที่อยากรวยทางลัดรวดเร็วทั้งหลาย    จ้องมองหนุ่มน้อยทั้ง 2 กันตาเป็นมัน

อยู่มาวันหนึ่ง  เพื่อนของ “ สุมาเต๊กไต๋ ” มาจากเมืองเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน     มาชวนให้เข้าร่วมเปิดร้านขายของชำขนาดใหญ่หรูหราแบบทันสมัย     ซึ่งต้องใช้ทุนเป็นจำนวนมาก   แต่สิ่งที่ “ สุมาเต๊กไต๋ ”  คิดไม่ตกอย่างหนักก็คือ   การร่วมทำธุรกิจในครั้งนี้    คู่แข็งล้วนแต่มีทุนมากกว่าอีกทั้งใช้วิธีการขายที่เข้มแข็งกว่า   ยากที่จะได้กำไรคืนทุนภายใน 5 ปีเป็นแน่

กอรปกับที่เมืองจีนยังปกครองแบบสังคมนิยม    ไม่อนุญาตให้ประชาชนเป็นเจ้าของที่ดิน    จึงทำให้ ” สุมาเต๊กไต๋ ” คิดมากจนนอนไม่หลับอยู่หลายคืน     แต่ด้วยสายตาที่ยาวไกล    และความที่เป็นคนกล้าได้แต่ไม่ยอมเสีย    จึงตัดสินใจร่วมลงทุนกับเพื่อนที่เซี่ยงไฮ้ทันที      โดยออกคำสั่งให้ อา 7  กับ อา 11  เอาร้าน “ 7 + 11 ” ออกหน้าลงทุน   โดยใช้เงินสดที่มีอยู่อย่างเหลือเฟือของร้าน   เปิดร้านขายของชำหรูหราทันสมัยที่เซี่ยงไฮ้      โดยใช้ชื่อร้านใหม่ว่า  “ ดอกบัวเซี่ยงไฮ้ขนาดใหญ่ ”

กิจการที่เซี่ยงไฮ้เป็นไปตามที่ “ สุมาเต๊กไต๋ ” คาดไว้ไม่มีผิด    คู่แข่งที่ร่ำรวยกว่ามากหน้าหลายตา  ทำให้ร้าน  “ ดอกบัวเซี่ยงไฮ้ฯ ”  ขาดทุนมหาศาล    จนดึงให้กำไรของร้าน “ 7 + 11 ”  ลดลงอย่างน่าใจหาย   เหลือกำไรเพียงปีละไม่กี่อีแปะ     สร้างความอึดอัดใจแก่บรรดาชาวบ้านที่ร่วมทุนของ ร้าน “ 7 + 11 ” เป็นอย่างยิ่ง  ต่างบ่นกันเป็นแถว   แต่ด้วยเงินส่วนแบ่งกำไรที่เจียดให้ปีละไม่กี่อีแปะ   จึงทำให้เสียงบ่นเบาบางน้อยลง  แม้จะไม่พอใจก็ตาม

เหตุการณ์เป็นอยู่อย่างนี้หลายปี    จนชาวบ้านที่ร่วมทุนบางคนเห็นว่า  หากตนเอาเงินไปทำธุรกิจอย่างอื่นน่าจะได้กำไรดีกว่าที่จะร่วมทุนกับร้าน “ 7 + 11 ”  อีกต่อไป    จึงค่อยๆทยอยถอนทุนออกไป  จนทำให้ความนิยมของร้านตกต่ำลงเรื่อยๆ

และแล้ว  วันหนึ่ง   ชาวบ้านในตลาดได้ยินข่าวกระซิบมาว่า   ทางการประเทศจีน  ได้ออกกฏหมายอนุญาตให้ชาวบ้านทั่วไปเป็นเจ้าของที่ดินได้     และด้วยข่าวนี้นี่เอง   ทำให้เกิดอีกข่าวต่อเนื่องมาว่า   มีนายฝรั่งอาชีพนายหน้าที่ดิน  มาติดต่อขอเซ้งร้าน “ ดอกบัวเซี่ยงไฮ้ ฯ ”  เพื่อนำมาปล่อยเช่าอีกต่อหนึ่ง   ชาวบ้านที่ได้ยินต่างก็คาดเดาว่า    หากข่าวนี้เป็นจริง  ต่อไปร้าน “ 7 + 11 ” ที่พวกเขาร่วมทุนอยู่ด้วย   คงไม่ต้องแบกขาดทุนของร้าน “ ดอกบัวเซี่ยงไฮ้ฯ ” อีกต่อไป  และคงได้เงินค่าเซ้งก้อนโตเก็บเข้ากระเป๋าเป็นแน่    จึงทำให้ความนิยมของร้าน “ 7 + 11 ” กลับมาเป็นที่นิยมอย่างมากมายล้นหลามอีกครั้ง     สูงจนเป็นที่เลื่องลือไปทั่วเมืองอย่างรวดเร็ว

ไม่กี่วันต่อมา   มีข่าวประกาศจาก “ สุมาเต๊กไต๋ ”  ติดหราอยู่หน้าตลาดแผ่นใหญ่ใจความว่า

“ ข้าฯ  ในนามของ  “ สุมาเต็กไต๋ ”  กับ ตระกูล  ขอประกาศให้ทราบโดยทั่วกันว่า   เนื่องจาก ร้าน“ ดอกบัวเซี่ยงไฮ้ฯ ” ประสบกับการขาดทุนต่อเนื่องมาหลายปี          มาบัดนี้  ข้าฯเล็งเห็นแล้วว่า  ในฐานะที่ข้าฯ เป็นผู้ใหญ่  หัวหน้าของตระกูล  ขอรับผิดชอบ   โดยการขอรับซื้อกิจการทั้งหมดของร้าน “ ดอกบัวเซี่ยงไฮ้ฯ ” คืนจากเจ้าของเดิม  พร้อมทั้งหนี้สินทั้งหมด  ด้วยตั๋วแลกเงิน ซึ่งรับประกันโดยตระกูลของข้าฯ    โดยตีมูลค่าให้ทั้งสิ้น  3,900  ล้านตำลึง    จึงประกาศมาให้ทราบโดยทั่วกัน  ”

ชาวบ้านโดยทั่วไปต่างดีใจที่ร้าน “ 7 + 11 ”  ไม่ต้องแบกขาดทุนอีกต่อไป  พร้อมกับสรรเสริญในความมีน้ำใจของเศรษฐี “ สุมาเต๊กไต๋ ” อย่างเซ็งแซ่ มีเพียงชาวบ้านบางคน   ที่เคยค้าขายต่างถิ่นมาก่อนไม่เห็นด้วย   พร้อมกล่าวอย่างกระฟัดกระเฟียดเสียงดังว่า

“  เจ้าสัวทำงี้ได้ไง   ทีขาดทุนก็โยนให้พวกเราชาวบ้านรับกรรมมาหลายปี     ทีจะมีคนเอาเงินก้อนใหญ่มหาศาลเป็นหมื่นล้านตำลึงทองมาเซ้งร้าน   กลับรีบซื้อร้านคืนเป็นของตัวเอง     เพื่อเอาเงินค่าเซ้งเข้ากระเป๋าเอง   อย่างงี้เอาเปรียบพวกเราชัดๆนี่หว่า..“

ในบรรดาคนที่ยืนอ่านประกาศอยู่นั้น    มีชายสูงอายุ   ผมและหนวดเคราสีดอกเลา  สวมหมวกปีกกว้างคลุมปกปิดใบหน้าอันเหี่ยวย่น     ที่กรำแดดมาหลายปีปะปนอยู่ด้วย    ยืนอ่านอย่างสงบ  แล้วหลบกายถอยจากไปท่ามกลางเสียงสรรเสริญและดีใจของผู้คนชาวบ้านที่แออัดยัดเยียด

ก่อนที่ชายนิรนามจะสาวเท้าจ้ำเดินจากไปอย่างเร่งรีบ       มีเสียงรำพึงที่สั่นระรัวปนหวาดกลัวเล็ดรอดออกจากปากของชายนิรนามอย่างแผ่วเบา

“  สุมาเต๊กไต๋  ผู้นี้  ใช้เคล็ดสุดยอดวิชา  “ ลอกเนื้อ มังกร ” ได้แนบเนียนล้ำเลิศเหนือมนุษย์ธรรมดาจริงๆ    ช่างอำมหิตยิ่งนัก ”

ก่อนจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในเงามืดสลัวๆในค่ำคืนนั้นอย่างรวดเร็ว    :wink:

หน้าร้อนของทุกปี  หลังจากลูกๆสอบเสร็จปิดเทอมใหญ่เรียบร้อยแล้ว    ผมมักจะพาครอบครัวมาพักผ่อนตากอากาศที่โรงแรม  ดุสิต หัวหินรีสอร์ทแอนด์สปา อย่างน้อยปีละ 2 ครั้งๆละ 4-5 วัน  เป็นประจำทุกปี

.

โดยทุกครั้งจะจองห้องพักประจำคือห้อง  Lanai โดยเปิด Conecting room 2  ห้องติดกัน ซึ่งอยู่ชั้นล่างติดกับสระว่ายน้ำ      มีระเบียงพอเหมาะให้ผมจิบกาแฟยามเช้าและเบียร์ยามเย็น  ซึ่งมองเห็นได้ทั้งวิวสระว่ายน้ำและวิวทะเลพร้อมกัน

สระว่ายน้ำทั้งของเด็กและผู้ใหญ่ที่บรรจงจัดได้พอเหมาะ     พร้อมกับดอกลีลาวดีที่ปลูกไว้รอบๆสระที่ร่วงหล่นลงบนสระน้ำที่ต้องแสงอาทิตย์สีทองระยิบระยับยามบ่าย      ช่างเป็นภาพที่สวยสดงดงามดั่งสระน้ำทิพย์บนสรวงสวรรค์ชั้นดุสิตเทวาลัยเลยทีเดียว      เห็นวิวทะเลที่สวยงามของหัวหินทุกเมื่อยามที่อยากพักสายตา    ปลดปล่อยจินตนาการล่องลอยไปไกลสุดขอบฟ้า     ทะเลของหัวหินยังมีมนต์เสน่ห์ของตัวเองนับแต่อดีตจวบจนปัจจุบันโดยไม่เสื่อมคลาย

ลูกๆผมโดดขึ้นโดดลงสระเล่นน้ำได้ทั้งวัน   โดยไม่มีอันตรายเลยตั้งแต่เล็กจนโต        น้ำในสระก็ถูกปรับค่าความกระด้างและคลอรีนได้อย่างพอเหมาะ       อุณหภูมิของน้ำก็อุ่นกำลังดีไม่เย็นจนเกินไป   เหมาะสำหรับเด็กเล็กและผู้สูงอายุโดยเฉพาะคุณแม่ผมซึ่งสนุกสนานกับการเล่นน้ำกับหลานๆได้ทั้งวันเช่นกัน   พอเบื่อจากเล่นน้ำในสระ   ก็กระโดดขึ้นมาเล่นทรายบนหาดที่ขาวนวลและละเอียดนุ่มราวกับทรายที่หาดทรายแก้วหรือเกาะแก้วพิศดาร      ข้อเสียเดียวของหาดนี้ก็คือ    โขดหินใต้ทะเลที่มากและคมจนเคยบาดเท้าผมจนได้เลือดมาแล้วนั่นเอง

ผมหลงรักบรรยากาศโดยรวมของโรงแรมดุสิตหัวหินรีสอร์ตแอนด์สปาแห่งนี้   นับตั้งแต่ครั้งแรกที่มาพักเมื่อ 10 กว่าปีก่อน  จนเปรียบเสมือนเป็นบ้านพักตากอากาศชายทะเลส่วนตัวของผมไปเสียแล้ว  

สมัยที่ผมเข้าสู่วงการหุ้น  ในตลาด Commodity นอกจากหน้าที่ของ   Broker ที่ต้องส่งคำสั่งซื้อขายแล้ว สิ่งสำคัญที่ขาดไม่ได้คือ ต้องทำหน้าที่เป็น “เจ้าหน้าที่วิเคราะห์” ด้วย    ซึ่งหากเทียบกับปัจจุบันแล้ว   ช่างต่างกันราวฟ้ากับใต้หล้า  เลยทีเดียว

.

สมัยนั้น   อย่าว่าแต่ไม่มี  Google ,  Wikipedia หรือแม้แต่ Internet สำหรับหาข้อมูลแล้ว    แม้แต่ Computer ก็ยังไม่มี     สิ่งเดียวที่พวกเราทราบความเคลื่อนไหวเกี่ยวกับราคาสินค้า, ข่าวสาร, อุปสงค์อุปทานของโลกก็คือ Telex ที่ส่งมาจากสำนักข่าว Reuters ซึ่งถือว่าเป็นรายงานความเคลื่อนไหวทั่วทุกมุมโลกที่ Real- time และ Update ที่สุดแล้วในยุคนั้น .

รูปร่าง Telex Printer  สมัยนั้น

บรรยากาศ พับแขนเสื้อ ลุ้นราคาหุ้น แบบนี้เลย…

หลังจากที่ทราบราคาและข่าวสารผ่านทาง Telex printer แล้ว   สิ่งที่พวกเราต้องทำคือ จดราคาใส่สมุด   Quotation ถ้าเป็นข่าวสาร ก็ฉีกข่าวที่ได้มาแล้วแปล  พิมพ์ออกมาเป็นรายงาน จากนั้นจึงเก็บเข้า File เพื่อเก็บไว้รวบรวมศึกษาค้นคว้า   และ  หลังจากตลาดปิดเรียบร้อยแล้ว    ถึงจะมีเวลามานั่ง  Plot Chart เพื่อศึกษาแนวโน้มความเคลื่อนไหวของราคาต่อไป

หลังจากที่ได้ราคาจาก   Telex แล้ว   จึงนำมายำวิเคราะห์ข่าวสารตัวเลขสถิติทางเศรษฐกิจของประเทศผู้ผลิตและประเทศผู้บริโภค  วิเคราะห์ปริมาณอุปสงค์อุปทานรวมของตลาดโลก  รวมทั้งวิเคราะห์ถึงทิศทางแนวโน้มของค่าเงินและทิศทางของเศรษฐกิจโลกอีกด้วย

หลังจากวิเคราะห์แล้ว  จึงทำการพล๊อตกราฟ  เริ่มจากหาราคาย้อนหลังเท่าที่จะหาได้ใน Record File จากนั้นจึงเริ่มพล๊อตด้วยมือ ( Real- hand) ต่างกับสมัยนี้ที่ใช้กราฟ  Real- time Online ผ่าน Computer ด้วยระบบ Internet ในปัจจุบัน

ผมต้องพล๊อตกราฟด้วยมือย้อนหลังทุกวัน  วันละเป็นร้อยแท่ง  แต่ละแท่งประกอบด้วย Open  High  Low  Close อันแสนจะน่าเบื่อ       ผมจึงแก้เซ็งโดยการพล๊อตไปอ่านไปคาดการณ์ไป   ถูกบ้าง  ผิดบ้าง  แต่กลับรู้สึกสนุกสนานไปกับการอ่านพฤติกรรมของนักลงทุนที่แสดงออกมาโดยกราฟย้อนหลังไปในอดีต    เหมือนอ่านนิยายกำลังภายในจีนเรื่องหนึ่ง     มีทั้งบู๊ล้างผลาญ    ลิงโลดไปกับการดีใจ   พลาดพลั้ง     บาดเจ็บ  เศร้าเสียใจ   หมดอาลัย  ล้มตาย  สนุกจนต้องเอากลับมาพล๊อตต่อที่บ้านถึงเที่ยงคืนตีหนึ่ง  เป็นประจำแบบนี้ทุกคืน

การที่ได้มีโอกาสนั่งวิเคราะห์ค่าตัวเลขอะไรต่อมิอะไรวันละเป็นสิบๆหน้าและพล๊อตกราฟย้อนหลังสินค้าทุกตัวอย่างบ้าคลั่งวันละเป็นร้อยแท่งพันเส้นตลอด 7 ปีที่อยู่ในวงการนี้   ทำให้ผมรู้แจ้งจนสามารถตั้งเป็นกฏของผมเองอย่างหนึ่งว่า

” Chart   technical   analysis  เหมาะสำหรับเป็นอาวุธสั้นประจำกาย    ใช้ในยามคับขัน   จวนตัว   และที่สำคัญอย่างยิ่ง  เหมาะสำหรับนักรบกองโจรที่สู้รบแบบประชิดตัวหรือประจัญบาน ในสถานะกาลที่เสี่ยงภัย “

การลงทุนในหุ้น  Commodity   ซึ่งเป็นหุ้นที่มีความเสี่ยงและผันผวนสูง    นักลงทุนแนว Value ถึงแม้จะสามารถวิเคราะห์ถึงแนวโน้มของราคาหรือความต้องการของอุปสงค์อุปทานของโลกได้อย่างแม่นยำ    แต่ก็ไม่สามารถเอาชนะแบบเบ็ดเสร็จ หรือกอบโกยผลกำไรจากการลงทุนมากกว่านักลงทุนแนว Technique ที่ลงทุนตามแนวโน้มความเคลื่อนไหวของราคาจากกราฟและ Technical analysisได้    หากเทียบกันด้วยระยะเวลาถือครองที่เท่ากัน หรืออาจกล่าวให้สั้นก็คือ

ลงทุนในหุ้น Commodity  ” Value  หรือจะสู้  Technique”

หลังจาก  Marketing สาวที่เอ่ยปากชวนผมไปอยู่ด้วย  ทำให้ผมเข้าใจผิดเสียคนตอนแก่  จนหน้าแตกหมอไม่รับเย็บ  ขนาดแอนตาซิลหวาดเสียวทนดูต่อไปไม่ไหว  สั่งยุติการชกไม่กล้าจ่ายค่าเย็บแผลในวันนั้นแล้ว   ผมจึงขอเวลาอีก 2 วันเพื่อให้คำตอบ

.

หลังจากครบกำหนดแล้ว    จะด้วยภารกิจที่รัดตัวจนลืมเอาเรื่องนี้มาพิจารณาหรืออะไรก็สุดแท้แต่     ทำให้ผมยังไม่ได้ตัดสินใจจนน้องมาร์โทรมาทวงคำตอบเมื่อถึงกำหนด   ผมจึงขอโทษพร้อมกับตีตั๋วเลื่อนเวลาตัดสินใจต่อไปอีก 2 วัน

สักพักหัวหน้าทีมของน้องมาร์สาวของผมซึ่งเป็นผู้หญิงอีกเช่นกันก็โทรมาชวนผมด้วยตนเอง    บอกว่าน้องเค้านิสัยดี  ขยันดูแลลูกค้าดี   เลยชวนน้องเค้าไปอยู่ที่ใหม่ด้วยกัน    ที่ใหม่ดีอย่างนั้น   ดีอย่างนี้   ฝ่ายวิเคราะห์วิจัยแม่นยำ     จนได้รับรางวัลดีเด่นมากมาย

สรุปก็คือ  ที่ใหม่ดีหมดทุกอย่าง   หาไม่ได้อีกแล้ว ไม่ไปก็บ้าแล้ว ทำนองนั้น รีบไปอยู่ที่ใหม่ด้วยกันเถอะ

ผมรู้สึกซาบซึ้งในความหวังดีของคุณหัวหน้าเป็นอย่างมาก   เกือบตัดสินใจตอบตกลงย้ายไปเดี๋ยวนั้นเลย

แต่ด้วยความที่ผมมีคำถามคาใจอยู่นิดเดียว   หากเฉลยให้ผมหายสงสัยแล้ว    ต่อให้ลุยน้ำลุยไฟถึงไหนก็ยินดี

ผมจึงถามคุณหัวหน้าไปว่า “ที่คุณหัวหน้าชมว่าน้องเค้าขยันขันแข็ง   เอาใจใส่ลูกค้าดีนั้น  แสดงว่าหากมีเหตุอันใดที่ทำให้ผมไม่สามารถย้ายไปเทรดที่ใหม่ตามเธอแล้ว   คุณหัวหน้ายังต้องการตัวน้องมาร์คนสวยของผมไปร่วมทีมอยู่ใช่หรือไม่”

คุณหัวหน้ามาร์รีบตอบกลับมาเลยว่า   น้องเค้าเป็นคนเก่ง     นิสัยดี   ใครๆก็อยากได้น้องเค้าร่วมทีมเสมอ   เมื่อได้คำตอบเช่นนี้   ผมจึงให้คุณหัวหน้ามาร์รับปากอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะ   ว่าจะยังคงยินดีให้น้องมาร์คนสวยของผมร่วมทีมไปด้วย   ถึงแม้หากผมจะไม่ได้ย้ายตามไปด้วยก็ตาม

สองวันต่อมา   น้องมาร์โทรมาทวงคำตอบเช่นเคย    หลังจากสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดอันเหี่ยวๆของผมเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่ประหม่าแล้วให้คำตอบว่า

“ถึงเวลาแล้วที่คุณน้องต้องออกไปพิสูจน์ความสามารถของตัวเองแล้ว       ผมคงย้ายตามน้องไปไม่ได้หรอก     เหตุผลเนื่องจากผมซื้อขายน้อยและไม่บ่อยเหมือนคนอื่นเค้า      หากน้องย้ายไปที่ใหม่แล้ว     จำเป็นอย่างมากที่จะต้องทำผลงานให้มากๆ     เพื่อให้ถึงเป้าที่คุณหัวหน้ามาร์ไปรับทาร์เก็ตไว้    ถ้าผมย้ายตามไปด้วย     จะกลายเป็นตัวถ่วงของน้องเสียมากกว่า      ให้ผมอยู่เกะกะป่วนอยู่แถวๆนี้ดีกว่า

แต่คุณน้องไม่ต้องเป็นกังวล      เพราะหัวหน้าคุณได้รับปากกับผมไว้เป็นอย่างดีว่า        จะยังคงยินดีหนีบคุณน้องเข้าร่วมทีมไปด้วยเสมอ   ไม่ว่าผมจะย้ายตามหรือไม่ก็ตาม”

ผมกล่าวพร้อมกับไม่ลืมที่จะอวยพรขอให้เธอโชคดีกับหน้าที่การงานใหม่เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจากกัน 

หลังจากที่น้องมาร์ย้ายไปที่ใหม่ได้สัก 2 เดือน   Marketing คนใหม่ของผมที่มาแทนคนเดิมได้ข่าวมาจึงรีบโทรมาเล่าให้ผมฟังว่า    น้องมาร์คนเก่าของผมทนต่อสภาวะแวดล้อมที่โดนบีบคั้น    ที่ต้องทำผลงานให้ได้ตามเป้าที่สูงลิบตามที่หัวหน้าเธอไปรับ Target ไว้ไม่ไหว    เลยลาออกไปเรียบร้อยแล้ว   

โธ่  น้องมาร์ผู้น่าสงสาร    เสียอนาคตเพราะความเห็นแก่ได้ของคุณหัวหน้ามาร์แท้ๆ

ตายายคู่หนึ่งจูงมือ ค่อย ๆ พากันเดินเข้าร้าน McDonalds สายตาหลายคู่จ้องมองมาอย่างชื่นชมในความรักที่ยืนยาวของสองตายาย

.

ตาเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์สั่งอาหารชุด และชำระเงินอย่างคุ้นเคย
ก่อนจะพายายไปเลือกหาที่นั่งริมในสุดของร้าน

ตายายช่วยกันนำอาหารออกจากถาด ตาค่อย ๆ แบ่งแฮมเบอร์เกอร์ออกเป็น 2 ส่วน
เอาเฟรนช์ไฟร์ออกมานับครึ่ง แล้วจัดวางไว้ดูน่ารับประทานข้างหน้าคว้าแก้วโค้กมาจิบนึงแล้วส่งให้ยาย  ยายรับไปจิบหนึ่งอึกก่อนจะวางไว้ตรงกลางเบื้องหน้าของทั้งคู่ ขณะที่ตาเริ่มกินแฮมเบอร์เกอร์ส่วนของตนอยู่นั้น

บรรดาลูกค้าในร้านที่จับตาดูคู่ตายายมาตั้งแต่ต้นเริ่มรู้สึกกระสับกระส่าย  หลายคนสะกิดกันพลางกระซิบ ……

“น่าสงสารจังนะ   แกคงมีเงินพอซื้อได้แค่ชุดเดียวแล้วมาแบ่งกันมั้ง”

ชายหนุ่มโต๊ะข้าง ๆทนเห็นแบบนั้นไม่ไหว   ถึงกับเดินเข้ามาหาพร้อมเสนอตัวขอเป็นเจ้ามือซื้อให้อีกชุดอย่างสุภาพ

ตายิ้มรับความมีน้ำใจ แต่ปฏิเสธอย่างนุ่มนวลว่า  ”ขอบใจมากพ่อหนุ่ม ไม่เป็นไรหรอก  เรา 2 คนมีอะไรเราก็ต้องเอามาแบ่งกันอยู่

แล้ว”

เวลาผ่านไป ทุกคนเริ่มสังเกตว่า ยายได้แต่นั่งนิ่งจ้องมองตากินแฮมเบอร์เกอร์อย่างเอร็ดอร่อย ไม่ยอมแตะต้องส่วนของตน นอกจากหยิบโค้กขึ้นมาจิบ

ชายหนุ่มคนเดิมตัดสินใจเข้ามาหาอีกครั้ง   เอ่ยขอร้องให้เขาได้เลี้ยงคู่ตายายที่น่ารักนี้เถอะ

คราวนี้ยายเป็นฝ่ายปฏิเสธอย่างอ่อนหวาน ยืนยันเหมือนเดิมว่าเขาทั้ง 2 มีอะไรก็ต้องเอามาแบ่งกัน  และไม่ลืมที่จะขอบใจสำหรับน้ำใจของพ่อหนุ่มคนนั้นอีกครั้ง

เมื่อตารับประทานเสร็จ ขณะหยิบกระดาษมาเช็ดปาก  ยายก็ยังคงนั่งนิ่งดูสามีสุดที่รักอยู่อย่างนั้นราวกับกลัวว่าเขาจะไม่อิ่มจริง    ชายหนุ่มคนเดิมก็อดรนทนไม่ได้อีกแล้ว   จึงเอ่ยปากอย่างจริงจังขอตายายอนุญาตให้เขาเลี้ยงสักครั้งนึงเถอะแต่ก็ถูกปฏิเสธอย่างสุภาพอีกเป็นครั้งที่ 3

ชายหนุ่มนึกสงสัยถามว่า ”ทำไมคุณยายไม่รับประทานบ้างเลยครับ ก็ไหนบอกว่ามีอะไรก็ต้องแบ่งกันไง คุณตาก็ทานเสร็จแล้ว ยังรออะไรอยู่หรือครับ? “

คุณยายตอบเนิบ ๆ ว่า

“อ๋อ!…   ยายกำลังรอฟันปลอมจากตาน่ะ  ไม่มีอาไรหรอก”

.

วันนี้เป็นวันแห่งความรัก  เรามาดูความรักอันสุดซึ้งของชายหนุ่มกับหญิงสาวคู่นี้กัน…

.

ชายคนหนึ่งหลังจากแต่งงานได้เพียงวันเดียว    ก็ถูกรถชนขณะกำลังข้ามถนนและสลบไป 2 วัน 2 คืนเต็มๆ

พอฟื้นขึ้นมา   ขณะที่ลืมตาตื่นขึ้น   ก็เห็นภรรยาของเขานั่งอยู่เคียงข้างเขา เขาจึงกุมมือเธอไว้แน่น     แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื้นตันว่า…

“ที่รัก…  คุณอยู่เคียงข้างกายผมเสมอเลยตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย     ผมสอบตกแล้วตกอีก ก็มีคุณอยู่เคียงข้างให้กำลังใจผมเสมอ”    เธอบีบมือเขาแน่นขึ้น   เริ่มซึ้งจนน้ำตาเริ่มไหล

“เมื่อผมตระเวนสมัครงานตามบริษัทใหญ่ๆ     ถึงแม้จะไม่เคยถูกเรียกสัมภาษณ์เลยสักครั้งเดียว   ก็ยังมีคุณอยู่ข้างกายคอยตัดโฆษณาสมัครงานให้ผม… “”จนกระทั่งผมมาทำงานในบริษัทเล็กๆ   จนได้รับผิดชอบงานใหญ่ชิ้นนึง  ในที่สุดผมก็ทำมันพังเพราะความโง่ของผมเอง    คุณก็ยังอยู่เคียงคู่ผมตลอดมา  ฮือๆ”  ชายหนุ่มเริ่มร้องไห้เบาๆ

“แม้เมื่อผมได้งานใหม่   หลังจากโดนไล่ออกจากบริษัทเก่า    ผมไม่เคยได้เลื่อนตำแหน่งเลย       ผมอยู่ในตำแหน่งเดิมตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้    ก็ยังมีคุณเคียงข้างผมตลอดมาอีกเช่นกัน  ฮือๆๆ”  ชายหนุ่มเริ่มร้องไห้ดังขึ้น

น้ำตาของภรรยาไหลเอ่อล้นเต็มใบหน้า  สงสารสามีจับใจ

“แล้วตอนนี้ผมยังมาประสบอุบัติเหตุ   ตื่นฟื้นขึ้นมา   ก็มีคุณอยู่เคียงข้างผมตรงนี้อีก”

”ที่รัก ผมมีบางอย่างที่อยากจะบอกคุณเหลือเกิน  ฮือๆๆ” ชายหนุ่มปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร

เธอรีบโน้มตัวลงบนเตียงกอดเขาไว้แน่น   สะอึกสะอื้นปล่อยโฮออกมาด้วยเช่นกันด้วยความตื้นตันและสงสารสามีอย่างสุดซึ้ง

ในที่สุด  เขาตัดสินใจพูดขึ้นว่า….
….
….
….
….
….
….
….
….
….
….
….             ” ผมมาคิด ๆ ดูแล้ว…”

“คุณนี่…  เป็นตัวซวยจริงๆ”

บริษัท  T-T  ประสบปัญหาการเงินอย่างมาก จนหุ้นตกต่ำอย่างรุนแรง

ประธานบริษัทจึงเรียกตัวผู้จัดการใหญ่เข้าพบด่วน

ท่านประธาน : นักลงทุนเทขายหุ้นบริษัทเราลงมาต่ำกว่า 50% แล้ว

คุณจะทำยังไงก็ได้ให้หุ้นเราขึ้น  เข้าใจมั้ย  ไม่งั้นผมไล่คุณออก

……………………………………………………………………………………………………….

วันรุ่งขึ้นหุ้นของบริษัทพุ่งขึ้น 10 จุด และพุ่งถึง Ceiling 30% ภายในวันเดียวอย่างเหลือเชื่อ

สร้างความประหลาดใจและดีใจให้กับท่านประธานเป็นอย่างมาก

จึงเรียกตัวผู้จัดการเข้าพบเพื่อชื่นชมในผลงานและสอบถาม

…………………………………………………………

ท่านประธาน : เยี่ยมมาก ๆ   คุณทำได้ไงเนี่ยะ ?

ผู้จัดการ : ผมก็แค่ปล่อยข่าวว่า “ท่านจะลาออก  แล้วให้ผมเป็นแทนครับ”   

ผมชอบโฆษณาเกี่ยวกับประกันชีวิต  ทั้งแนว   “Classic” แบบ “ปู่ชิว” ที่ต้มน้ำแกงใส่กระติกเดินขึ้นเขาไปสีซออู้ให้คนรักที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับฟังทุกเช้าเป็นประจำทุกวัน ตลอด 30 ปี  ซึ่งเรียกน้ำตาคนแก่อย่างผมได้ชงัดนัก

ทั้งแบบ “รักลูก” ที่แทนความรักของพ่อที่ทุ่มเทให้กับลูกตั้งแต่วัยแบเบาะจนกระทั่งโตเข้าสู่วัยคะนอง  ให้อภัยลูกเสมอแม้ลูกจะทำผิดเพียงไหนก็ตาม  และเสียสละได้แม้กระทั่งชีวิตของพ่อเอง

ทั้งแบบคนขายประกันที่กลายเป็น “แมลงสาป” ที่มีภาพลักษณ์ที่น่ากลัว  น่าขยะแขยง  เมื่อต้องเข้าหาลูกค้าเพื่อขายประกัน จนกว่าจะพากเพียรพยายามทำความดีให้ลูกค้าเสียก่อน   ค่อยตาสว่างเห็นร่างที่แท้จริงว่าเป็นมนุษย์ธรรมดาเมื่อไหร่นั่นแหละ  ถึงจะได้ขายประกัน

ทั้งแบบ “แสงดาว” ที่ป่วยเป็นโรค “ลิวคีเมีย” ระยะสุดท้าย  ที่คนรักของเธอตัดสินใจที่จะอยู่เคียงข้างเธอจวบจนวาระสุดท้าย ……………………………………………………………………………

วันที่ลูกคนแรกผมเกิด   ภรรยาผมเคยขอร้องให้ผมทำประกันชีวิต   เพื่อเป็นหลักประกันให้กับครอบครัวหากเกิดเหตุร้ายขึ้นกับผม    ซึ่งผมไม่ได้รับปาก ไม่ปฏิเสธและหาทางบ่ายเบี่ยงเธอมาโดยตลอด

จนกระทั่งวันหนึ่ง ดูเธอจะหมดความอดทนต่อความเมินเฉยของผม  พยามยามคาดคั้นเหตุผลที่ผมไม่สนใจคำขอร้องของเธอเลยแม้แต่น้อย พร้อมกับบ่นว่ากล่าวตำหนิที่ผมไม่รักและห่วงครอบครัวเลย เพื่อครอบครัวแค่นี้ทำไมไม่ยอมทำ ต่างกับครอบครัวของคนอื่น ซึ่งล้วนยินดีทำประกันชีวิตเพื่อครอบครัวกันทั้งนั้น

“ มัวแต่เอาเงินไปลงทุนในหุ้น”

ผมจึงตัดสินใจเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีตของผมให้เธอฟังอย่างไม่ปิดบังอีกต่อไป

………………………………………………………………………………

หน้าร้อนของคืนวันหนึ่ง      สมัยที่ผมยังเป็นเด็กย่างเข้าสู่วัยรุ่น    ขณะที่ผมกำลังเล่นแย่งบอลกับไอ้ตุ๋ยเพื่อนผมใกล้บ้าน   พี่ชายและพี่สะใภ้ของไอ้ตุ๋ยก็มาชวนพวกเราไปนั่งรถเล่นกัน    ผมกับไอ้ตุ๋ยจึงรีบขึ้นรถไปด้วยอย่างยินดี

นั่งรถไปสักพักพี่ชายไอ้ตุ๋ยก็บอกว่ากับพวกเราว่า  เดี๋ยวพี่จะไปทำธุระแถวพระโขนงสักหน่อยนึงนะ     พอไปถึงที่หมาย   พวกเรายังต้องเดินเข้าไปในสวนมืดๆอีกพอสมควร  จึงจะถึงบ้านที่พี่ชายไอ้ตุ๋ยบอกว่าจะมาทำธุระกัน

พอไปถึง    เจ้าของบ้านที่พี่ชายไอ้ตุ๋ยเรียกว่า อาจารย์ ก็ให้พวกเราไปคอยในห้องซึ่งเต็มไปด้วย พระหมู่บูชา รูปปั้นฤาษี  ผ้ายันต์  มีดหมอ ที่ลงอักขระคาถาอาคม รูปร่างคล้ายกริช   บาตรน้ำมนต์ รูปปั้น  กุมารทอง และอื่นๆอีกมากมายที่ล้วนน่ากลัวทั้งนั้น

สักพักอาจารย์ก็เข้ามาในชุดห่มขาวเหมือนหมอผีในหนังจอมขมังเวทย์ไม่มีผิด    พี่ชายกับพี่สะใภ้ไอ้ตุ๋ยก็ถามปรึกษาเกี่ยวกับเรื่องของหายอะไรนี่แหละ  หลังจากฟังเรื่องปรึกษาเสร็จ  อาจารย์ก็หลับตาสักพัก  ก็บอกว่าของที่หายไปนั้น  คนที่มีลักษณะแบบนั้นแบบนี้เป็นคนเอาไปและอยู่ที่นั่นที่นี่  หมดสิทธิ์ได้ของคืน เพราะเหตุนั้นเหตุนี้

ด้วยความเป็นเด็กวัยรุ่น  ไม่เชื่อเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว   จึงกระซิบกับไอ้ตุ๋ยแอบนินทาอาจารย์ลับหลังอย่างสนุกสนานพร้อมกับหัวเราะคิกๆเบาๆอยู่ด้านหลังห้อง      พอพี่ไอ้ตุ๋ยเสร็จธุระเรียบร้อยก็ถึงเวลาลากลับ   จึงเรียกให้ผม 2 คนเข้ามาขอพรและลาอาจารย์กลับ  พร้อมกับบอกว่าไหนๆก็มาแล้วอยากรู้อะไรให้ถามอาจารย์ได้เลย

พออาจารย์เห็นผมจึงพูดว่า

“ ไอ้ตี๋นี่.. มันไม่เชื่อข้าหรอก  เมื่อกี้มันยังนินทาล้อเลียนข้าอยู่เลย”

อาจารย์พูดพร้อมกับค้อนผมทีนึง

พี่ไอ้ตุ๋ยย้ำ “เอ้า.. อยากถามอะไรถามเลย”

ด้วยความที่เป็นวัยคะนองผมจึงลองของอาจารย์ทันที

“คือ…  ผมแค่อยากรู้ว่า   ผมจะตายเมื่อไหร่ครับ”

คำถามของผมเล่นเอาหัวเราะขำกลิ้งกันทั้งห้องจอมขมังเวทย์เลยทีเดียว

แต่อาจารย์ก็อมยิ้มพูดกับผมว่า

“ไอ้ตี๋เอ้ย!…  เอ็งแน่ใจนะว่าเอ็งไม่อยากรู้อะไรอย่างอื่น  หา…”

“คนอื่นมีแต่  อยากรู้ว่าจะรวยเมื่อไหร่  แต่งงานเมื่อไหร่  แฟนเป็นไง

สวยหล่อแค่ไหน  เอ็งนี่มาแปลก  ไม่ธรรมดา  มา.. ข้าจะดูให้”

อาจารย์ว่าแล้วก็นั่งหลับตาบริกรรมคาถาพึมพำแบบจอมขมังเวทย์  สักพักก็ลืมตามาบอกว่า

“ไอ้ตี๋   ที่เอ็งอยากรู้วันตายน่ะ  ข้าบอกตรงๆไม่ได้หรอก แต่ข้าบอกได้แค่คำเดียวว่า

เอ็งน่ะ  ตายดี  ไม่ตายร้ายหรอก”

“เอ็งจะตายเอาตอนอายุ 70   ข้าบอกได้แค่นี้แหละ”

บอกมาตั้งหลายคำ  ไหนว่า “บอกได้แค่คำเดียว”  ผมคิดอยู่ในใจ

พี่สะใภ้ไอ้ตุ๋ยยังหันมาพูดว่า “อุ๊ย..  อายุยืนดีจัง” พร้อมกับยิ้มให้

ผมรีบสวนอาจารย์กลับไปในทันที

“อาจารย์เล่นทายแบบนี้   ก็พิสูจน์ไม่ได้สิครับว่าอาจารย์แม่นแค่ไหน ขี้เกียจรอถึงวันนั้นครับ”

อาจารย์ยิ้มเหมือนจะรู้ว่าผมจะสวนแบบนี้จึงพูดว่า

“เอาอย่างงี้ดีกว่า  ไอ้ตี๋   ข้าเอาชีวิตของข้าเป็นเดิมพันดีมั้ยล่ะ”

“ข้าขอทำนายตัวข้าเองว่าจะตายภายในไม่เกิน 2 ปีจากนี้ ”

“หากหลังจากนี้ 2 ปี   ข้ายังไม่ตายและยังอยู่สุขสบายดี

เอ็งเอา ตีน  มาเหยียบหน้าข้า ได้เลย  ดีมั้ย”

คำท้าของอาจารย์ทำเอาพวกเราอึ้งงียบไปทั้งห้อง   ซึ่งน่าจะหมายถึงทั้งอาจารย์และผมต่างยอมรับคำท้านั้นโดยปริยาย หลังจากลากันเรียบร้อยแล้ว  ขณะที่เดินกลับมาที่รถจอด  ก็ได้ยินเสียงหมาทั้งเห่าทั้งหอนแบบในหนังผีตลอดทางที่เดินกลับ  เสียงมันช่างโหยหวนเสียเหลือเกิน ส่วนผมกับไอ้ตุ๋ยไม่รู้สึกอะไร   คาดว่าเด็กแถวนั้นคงมาหอนเล่นเหมือนที่พวกเราเคยเล่นกันเป็นประจำ   แต่พี่ชายพี่สะใภ้ไม่พูดอะไรเลย  เดินจ้ำอ้าว  ไม่กี่อึดใจก็ถึงที่จอดรถอย่างรวดเร็ว      มิน่าล่ะพี่ไอ้ตุ๋ยถึงชวนพวกเรามานั่งรถเที่ยวเพราะกลัวผีนี่เอง

ขณะที่พวกเรานั่งรถกลับ    พี่ชายไอ้ตุ๋ยเล่าให้พวกเราฟังว่า อาจารย์เป็น “ฤาษีตาไฟ” นั่งเทียนเบิกเนตรเห็นเหตุการณ์ทั้งในอดีตและอนาคต    นอนโลงศพทุกคืน วันดีคืนดีก็จะไปนอนคุยกับผี ด้วยการไปนอนในป่าช้า ที่เมื่อกี้พวกเราเดินผ่านมานั่นแหละ

ผมกับไอ้ตุ๋ยซึ่งเป็นเด็กวัยรุ่นทั่วไป   กลับไม่เชื่ออะไรที่พิสูจน์ไม่ได้อยู่แล้ว    ได้แต่พูดถึงเหตุการณ์ที่จะได้ถีบหน้าอาจารย์ล่วงหน้า   อย่างสนุกสนานเมามันตลอดทางที่กลับบ้าน

…………………………………………………………………………………

หลายปีผ่านไป

ผมกับไอ้ตุ๋ยต่างก็แยกย้ายกันคนละทิศคนละทาง 10 กว่าปี   จนมีอยู่วันหนึ่งเจอกันโดยบังเอิญ    หลังจากถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันด้วยเหล้าเบียร์อยู่พอสมควร   ไอ้ตุ๋ยจึงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงตื่นเต้น

“เฮ้ย!.. เอ็งรู้มั้ย  จารย์หมอผี จอมขมังเวทย์ที่พี่ข้าเคยพาไปเมื่อหลายปีก่อนน่ะ  ตายไปแล้วว่ะ”

ผมนั่งทบทวนอยู่พักนึงถึงนึกขึ้นได้      “จริงเหรอ…  เป็นอะไรตายวะ”

“ไม่รู้เหมือนกัน  พี่ข้าบอกว่า ยังไปงานศพจารย์ที่วัดเลย ตายแล้วชัวร์

คนทั้งศาลายังบอกว่าอาจารย์แม่นมาก  ตายตามที่ตัวเองได้ทำนายไว้

แม่นเป๊ะอย่างกะตาทิพย์เลยว่ะ”

“ว้า!… แบบนี้  ข้าก็อด  ถีบหน้า จารย์น่ะสิ”

ผมบ่นพรางยิ้มพรางเสียดายแบบทีเล่นทีจริง  พร้อมทั้งหัวเราะฮากันอย่างสุดมันส์

“ข้าว่า  จารย์คงรู้ตัวว่าเป็นมะเร็งแน่เลยว่ะ  ถึงรู้ว่าจะตายเมื่อไหร่”

ผมเอ่ยขึ้นมาลอยๆแบบไม่ยอมจำนนต่อคำทำนาย

“ว่าแต่ถ้าสมมติว่าจารย์ตาทิพย์ แม่นจริง  แล้วเอ็งก็ต้องตายตอน 70 เอ็งจะทำไงวะ”

ไอ้ตุ๋ยซักลองเชิงอยากรู้ว่าผมจะกลัวตายมั้ย ผมนั่งคิดอยู่พักนึงจึงตอบไปว่า

“ถ้าคนเรา  รู้วันตายล่วงหน้าได้   ก็ดีน่ะสิ จะได้เตรียมตัวเตรียมใจไว้ล่วงหน้า

ไม่กลัวตาย   เมื่อถึงเวลา”

“ข้าก็จะทำในสิ่งที่อยากทำให้เสร็จ     ก่อนที่เวลานั้นจะมาถึง   จะได้หมดห่วง”

“แต่ที่แน่ๆ   ข้าคงไม่ทำประกันชีวิตว่ะ   ถ้ารู้ตัวว่าต้องตายตอนแก่”

หลังจากนั้นก็คุยเรื่อยเปื่อยถึงชีวิตในวัยนั้นอย่างสนุกสนาน

“ยังไงๆ  ไม่เชื่อก็อย่าลบหลู่นะเว้ย”

ไอ้ตุ๋ยทิ้งคำพูดเตือนผมไว้  เหมือนรู้นิสัยที่ดื้อดึงของผม  ก่อนที่จะจากกันไปคืนนั้นด้วยความเมาทั้ง 2 ฝ่าย

…………………………………………………………………………………

หลังจากผมเล่าเรื่องคืนนั้นที่พระโขนงให้ฟัง   ภรรยาผมก็ไม่เคยรบเร้าให้ผมทำประกันชีวิตอีกเลย

แต่เพื่อให้เธอเห็นว่า    ความคิดของผมถูกต้อง     ผมได้เอาจำนวนเงินที่จะซื้อประกัน  มาลงทุนในหุ้น  จนงอกเงยให้ผลตอบแทนมากกว่าที่เธอจะได้รับ   หากผมต้องจากไปก่อนเวลาอันควรเสียอีก

ส่วนผม   ก็มุ่งมั่นทำแต่ความดี   ทำบุญกุศลสม่ำเสมอ  อุทิศชีวิตที่เหลือของผมเพื่อครอบครัว     ให้ความรักความอบอุ่นกับครอบครัวที่ผมรักยิ่งอย่างเต็มที่   ทดแทนคุณพ่อแม่  พาแม่ท่องเที่ยวต่างประเทศเสมอเมื่อมีโอกาส       และคอยห่วงใยเอื้ออาทรต่อพี่น้องและคนรอบข้างของผมเสมอนับแต่นั้นเป็นต้นมา

“ผมเตรียมพร้อมที่จะเดินทางแล้ว ครับ”

ผมเริ่มเข้าสู่วงการหุ้นเมื่อปีค.ศ. 1978 หรือ พ.ศ. 2521

โดยการเป็น Broker ในตลาด Commodity

โดยซื้อขายสินค้าโภคภัณฑ์ในตลาดญี่ปุ่นเป็นหลัก

โดยมีตลาด CBOT (Chicago Board Of Trade)

NYSE (New York Security Exchange)

เป็นตลาดรองและอ้างอิงในการซื้อขาย

ซึ่งเป็นตลาดที่เป็นแหล่งรวมเซียนที่มากและใหญ่ที่สุดในโลก

ตลาด TFEX และ AFEX ปัจจุบันของไทยที่เพิ่งเปิดเมื่อเร็วๆนี้

ถ้าเทียบกันแล้วยังห่างชั้นกันอีกมาก

ทั้งปริมาณซื้อขาย จำนวนสมาชิก และเทคนิคอื่นๆอีกมากมาย

สมัยนั้นการซื้อขายจะดูแนวโน้มและอ้างอิงจากค่า Currency เป็นสิ่งสำคัญที่สุด

สิ่งที่ผมจะต้องตรวจสอบความเคลื่อนไหวก่อนเริ่มงานทุกเช้าคือ “อัตราแลกเปลี่ยน”

ค่าของเงินสกุลหลักใหญ่ๆ มีผลต่อทั้งแนวโน้มเศรษฐกิจของโลก

รวมทั้งแนวโน้มการเคลื่อนไหวของราคาสินค้าจำพวก Commodities เป็นอย่างมาก

แม้ปัจจุบันได้เลิกร้างห่างหายการติดตามไปบ้าง แต่ก็ยังติดตามอยู่ห่างๆ

เมื่อราวปีค.ศ 1970 เศรษฐกิจอเมริกาเกิด Mini Crash

เนื่องจากขาดดุลทั้งบัญชีเดินสะพัดและขาดดุลการคลัง

ที่นักวิชาการเรียกว่า “ขาดดุลแฝด” (Twin deficits)

ประเทศที่อเมริกาขาดดุลมากที่สุดคือญี่ปุ่น

เมื่อญี่ปุ่นได้เปรียบดุลการค้าจากอเมริกามากกว่า 10 ปี เป็นจำนวนมหาศาล

ดังนั้นอเมริกาจึงใช้มาตรการตอบโต้กดดันทุกวิถีทาง

โดยการบังคับให้ญี่ปุ่นปรับเปลี่ยนค่าเงินซึ่งขณะนั้นถ้าจำไม่ผิดอยู่ราวๆ 250 Yen / Dollar

และบังคับให้รับซื้อพันธบัตรที่อเมริกาออกมาเป็นจำนวนมาก

เพื่อช่วยอุดหนุน Support อุตสาหกรรมภายในประเทศอเมริกาเอง

ตามที่นักวิชาการเรียกมาตรการนั้นว่า Plaza accord ในปี 1985

พร้อมกับตั้งธงให้กองทุนภายในประเทศ

รวมทั้งจัดตั้งกองทัพกองทุน Hedge Fund ทั้งหลาย

ออกไปแสวงหาผลกำไรจากตลาดหุ้นต่างประเทศทั่วโลก

โดยไม่จำกัดปริมาณทั้งเครื่องมือทั้งทางตรงแลทางอ้อม

รวมทั้งไม่จำกัดทั้งวิถีทางและวิธีการแต่อย่างใด

เมื่อญี่ปุ่นถูกบังคับให้รับซื้อพันธบัตรจำนวนมาก

ทำให้ญี่ปุ่นมีเงินคงคลังเป็น US Dollar มากที่สุดในโลก

ในขณะที่อเมริกาปล่อยให้ค่าเงินของตนเองอ่อนค่าลงอย่างมาก

และใช้มาตรการ Farm Act sanction

(สนับสนุนด้านการเงินโดยอุดหนุนเกษตรกรในประเทศทุกวิถีทาง

เพื่อช่วยเหลือให้ส่งออกได้ในรัฐบาลสมัย จิมมี่ คาร์เตอร์)

ส่งผลให้เงิน Yen แข็งค่ามากขึ้นเรื่อยๆ จาก 250 Yen

จนถึง 100 Yen / Dollar ในเวลาอันรวดเร็ว
เมื่อญี่ปุ่นถูกกดดันมากๆเข้า ส่งออกได้น้อยลงเพราะค่าเงินแข็ง

เจ้าของอุตสาหกรรมส่งออกของญี่ปุ่นก็โวยวายว่า

“หากไม่รีบแก้ไข เห็นทีภาคการส่งออกต้องล้มละลายระเนระนาดแน่”

รัฐบาลญี่ปุ่นจึงระดมสมองมาช่วยแก้ไขด้วยวิธีที่เรียกว่า

ยุทธการ “ห่านบิน” (Flying Geese)

ยุทธการ “ห่านบิน”

ยุทธการ “ห่านบิน” คือ “การอพยพย้ายถิ่นฐานที่อยู่ เพื่อเปลี่ยนแหล่งอาหารไปยังแหล่งที่อุดมสมบูรณ์กว่า”

โดยการนำเงินสำรองคงคลังที่เป็นสกุล Dollar ซึ่งมีค่าด้อยลงไปเรื่อยๆ

ออกไปลงทุนทั่วโลกโดยเฉพาะแถบเอเซีย ซึ่งรวมทั้งไทยด้วย

หรือจะกล่าวอีกนัยหนึ่งคือ

แปลงสินทรัพย์เงินที่อ่อนค่าให้เกิดผลผลิตในเชิงได้เปรียบ

โดยการย้ายฐานการผลิตออกนอกญี่ปุ่น

เมื่อญี่ปุ่นผลักภาระโดยการนำเงิน Dollar ที่อ่อนค่าลงเรื่อยๆ

ไปลงทุนต่างประเทศ ซึ่งมีทั้ง ฮ่องกง สิงคโปร์ ไต้หวัน เกาหลี

และไทยก็ได้รับอานิสงส์ผลดีจากการนั้นด้วย

อุตสาหกรรมการส่งออกของไทยในตอนนั้นกว่า 80 % เป็นการรับจ้างผลิตโดยญี่ปุ่น

โดยอาศัยแรงงานราคาถูกของไทย แต่สั่งวัตถุดิบต้นน้ำจากต่างประเทศ

หลังจากผลิตเพื่อส่งออกแล้ว

จึงนำเข้าสินค้าสำเร็จรูปมาจำหน่ายภายในประเทศไทยอีกที

เศรษฐกิจของไทยในยุคนั้น เรียกได้ว่า

เป็น ” ยุคโชติช่วงชัชวาล “

เงินคงคลังจากไม่กี่พันล้านเหรียญ

ก็เพิ่มขึ้นกว่า 1 หมื่นล้านเหรียญ

โดยมีภาคการส่งออกเป็นเรือธงนำหน้า

โดยไทยถูกจัดให้เป็นเสือตัวที่ 6

ตามหลัง 5 เสือแห่งเอเชียก่อนหน้านั้น

การที่ญี่ปุ่นกระจายฐานการผลิตไปทั่วโลกโดยเฉพาะเอเซีย ซึ่งอยู่ใกล้

ยิ่งทำให้เกินดุลการค้าต่ออเมริกาและต่อโลกเป็นจำนวนมากขึ้นกว่าเดิม

จนญี่ปุ่นตระหนักดีว่า :

หากขนเงินกลับประเทศตัวเอง ค่าเงินก็จะยิ่งแข็งไปกันใหญ่

จึงแก้ปัญหาโดยการจัดสรรเงินให้ความช่วยเหลือ(ให้กู้)ระยะยาว

แก่ประเทศที่ญี่ปุ่นเข้าครอบงำทางเศรษฐกิจทั้งหลาย

โดยการให้กู้ระยะยาวดอกเบี้ยต่ำ เป็นเวลา 10-50 ปีขึ้นไปด้วยเงิน Dollar

โดยมี Option ไม่ระบุค่าเงินที่จะชดใช้คืนในภายภาคหน้า

อาจเป็น Yen, US Dollar, Pond หรืออะไรก็ได้สุดแท้แต่ญี่ปุ่นจะเรียกคืนในภายหลัง

ซึ่งวิธีนี้ ทำให้ญี่ปุ่นสามารถกำหนดค่าเงินในอนาคตของตนเองได้อย่างสิ้นเชิง

ถึงแม้จะได้เปรียบดุลการค้าทั่วโลกมากมายมหาศาลจนกระทั่งถึงทุกวันนี้ก็ตาม

“Marketing” มือใหม่  คนแรกที่ผมสอนนั้น…

ใหม่ๆก็ให้ความร่วมมือปฏิบัติทำตามที่ผมสอนหรือแนะนำด้วยดี

.

แต่พอทำไปได้สักระยะ…
ก็ไม่ยอมโทรมารายงาน…
โดยให้เหตุผลว่า  ” ลูกค้าเยอะ  ไม่มีเวลา “

ผมสงสัยถึงเหตุผล   จึงทำการสอบถามจึงทราบความจริงว่า

รุ่นพี่  หรือเพื่อนๆ  ไม่เห็นต้องรายงาน
หรือต้องเรียนรู้ในสิ่งที่ผมสอนให้เลย…

หรือจะเรียกให้สุภาพสักหน่อยก็คงทำนอง

” ไม่ได้เป็นธรรมเนียมปฏิบัติ “ ที่จะต้องทำ

ผมรู้สึกเห็นใจ  กับความลำบากใจของเธอ…
จึงต้องตามใจเธอ  โดยการขอเปลี่ยน Marketing คนใหม่

ที่พอมีเวลารายงานให้ผมแทน

ก่อนเริ่มงานกับ Marketing คนใหม่…
ผมบอกถึงความต้องการของผม  (ให้แจ้งรายงานต่างๆครับ   อย่าคิดมาก )

ถ้าสามารถรายงานให้ผมได้…  ก็เริ่มงานกันได้เลย
ซึ่งเธอก็ตอบตกลง  ไม่มีปัญหา…

……………………………………………………………………………  

หลังจากทำงานเข้าขากันดีจนล่วงเลยเวลามาได้ 3 เดือนเศษ…
อยู่ๆน้องมาร์ก็โทรมาด้วยเสียงตื่นเต้นและดีใจว่า…

” พี่…  หนูมีข่าวดีมาบอกพี่ล่ะ “

” ตลอดเวลาที่ผ่านมา  หนูซาบซึ้งในสิ่งที่พี่สอนหนูมากเลยค่ะ “

” หนูมีวันนี้ได้   ก็เพราะพี่นี่แหละ…  ที่สอนหนู “

” จนหนูได้เลื่อนตำแหน่งเร็วกว่าเพื่อนๆ คนอื่นๆ “

” แต่..  หนูมีสิ่งสำคัญที่อยากจะบอกพี่ค่ะ… คือว่า  คือ..”

” หนูอยากชวนพี่… ไปอยู่กับหนูค่ะ   นะคะ “

ผมสำลักกาแฟจนพ่นใส่จอคอมฯ ดัง พรื๊ดดด…
ผมไม่เชื่อหูตัวเอง  ปากก็สั่นถามเสียงตะกุกตะกักไปเพื่อความแน่ใจ

Marketing สาวของผมเริ่มพูดเสียงดัง  ฟังชัดเต็มหูเลยว่า..

” หนูอยากชวนพี่…  ไปอยู่กับหนู ค่ะ “

เอาล่ะสิ  เกิดมาจนแก่ป่านนี้…
ไม่นึกไม่ฝันเลยว่า จะมีใครมาชวนไปอยู่ด้วย…

เลยสกดใจพูดกับน้องเค้าไปว่า

” พี่ยังไม่เคยเห็นหน้าน้องมาก่อนเลย…  ”
” ขอเห็นหน้าน้องก่อน… แล้วค่อยตัดสินใจอีกทีดีมั้ยครับ “

” แหมพี่ก้อ…  ไว้วันที่มาอยู่ด้วยกัน  ค่อยเห็นหน้าก็ได้ นี่คะ ” เธอยืนยัน

ผมแทบทนเสียงหวานอันออดอ้อนต่อไปไม่ไหว อยากรีบตอบตกลงรับไปเดี๋ยวนั้นเลย
แต่ก็ฟอร์มเล่นตัวไปหน่อยๆ

” น้องแน่ใจแล้วหรือ…  ผมมีครอบครัว  มีลูกมีเต้าแล้วนะ “
” แต่ถ้าน้องไม่รังเกียจคนแก่อย่างผม  ผมก็ยินดี… ”

” พี่… หนูชวนพี่ไป Trade ที่ใหม่ด้วยกัน…  พี่คิดว่าหนูชวนไปทำอะไรเหรอคะ “

    :’O  

ผมเชื่อว่า…  นักลงทุนในหุ้นทุกคน….
ย่อมรู้จัก Marketing เป็นอย่างดี

.

นอกจากจะมีหน้าที่ Key คำสั่งซื้อขายแล้ว…
ยังเป็นผู้ช่วยเหลือของนักลงทุน…
ตามแต่ความสามารถ และความกระตือรือร้น…
และการเข้าถึงข้อมูลข่าวสารของแต่ละคน

ในยามที่เศรษฐกิจดี  ตลาดหลักทรัพย์คึกคัก
เราจะได้ยินสมญานามของ Marketing ที่เก่งๆว่า…
” มนุษย์ทองคำ “ หรือ  ” White collar “
ซึ่งหมายถึง คนที่ทำงานสบาย รายได้สูง นั่นเอง

แต่ในยามที่ตลาดหุ้นซบเซา…
Marketing ที่เก่ง  และมีลูกค้าพอร์ตใหญ่เท่านั้น…
จึงจะเป็นที่หมายตาและต้องการ…
ของเหล่าบริษัทหลักทรัพย์ทั้งหลาย

จนเกิดการแย่งชิงตัว…  จนถึงขนาดยื่นข้อเสนอรายได้…
ในจำนวนที่สูง..  เพื่อเป็นการตอบแทนในการย้ายมาร่วมงาน
ซึ่งนั่นก็หมายถึง รายได้จากค่า Commission จากพอร์ตใหญ่
จะตามมาด้วยโดยปริยายนั่นเอง

หลังจากยื้อแย่ง Marketing ที่มีความสามารถกันไปจนหมดแล้ว
ก็ถึงคราวขาดแคลน   จนต้องมีการรับสมัครใหม่เพื่อทดแทน

Marketing  ฝึกหัด เลือดใหม่ ที่ผ่านการอบรมตามสมควร
ก็ถูกส่งลงสนาม  โดยมีลูกค้ารายเล็กๆ…
ที่พอร์ตเคลื่อนไหวน้อยๆ   หรือที่เรียกว่าลูกค้ารายย่อย…
ไว้ให้ฝึกหัด… พร้อมกับพี่เลี้ยง ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ผู้อาวุโสกว่า
ให้มากำกับดูแลคอยช่วยเหลือ   จนกว่าจะปีกกล้าขาแข็ง
จนสามารถบินเดี่ยวได้เองต่อไป….

ซึ่งเป็น ” วัฏจักร ” เช่นนี้  มานาน…
พร้อมกับตลาดหลักทรัพย์ทุกแห่ง…
ที่อยู่บนโลกกลมๆใบนี้

บริษัทหลักทรัพย์ ซึ่งหมายถึงบริษัท Broker ที่ผมใช้บริการอยู่
ก็จัด ” Marketing ฝึกหัด ” เช่นนี้มาให้บริการผมเช่นกัน…
เหมือนเช่นลูกค้ารายย่อยคนอื่นๆ… อย่างหลีกเลี่ยงไม่พ้น…
จะขอเปลี่ยนคนใหม่ก็เหมือนเดิม

ด้วยสาเหตุนี้…  เพื่อนๆหลายท่านจึงหันไปนิยม

Trade หุ้นทาง Internet ….

ซึ่งทาง Broker ลดค่าคอมฯให้เหลือ  0.15 %

จากการซื้อขายผ่าน Marketing ปรกติที่คิด 0.25%
ซึ่งแตกต่างกันถึง 0.10 %  ซึ่งนับว่ามากพอสมควร

ด้วยความที่ผมติดภาระกิจ ทั้งประชุม  เดินทาง
และท่องเที่ยว    เพื่อความสะดวก…
ผมจึงต้องพึ่งบริการจาก  Marketing  อย่างจำเป็น

ด้วยสาเหตุที่ต้องเจอ Marketing ฝึกหัด บ่อยมาก…
ผมจึงจำเป็นต้องฝึก Marketing ของผมเอง
ด้วยความจำเป็น  อย่างหลีกเลี่ยงไม่พ้น

เริ่มจากฝึกให้รายงานราคาเคลื่อนไหว

ค่าเงิน  Currency US  Yen ฯ

ตลาด Dowjones , Ftse 100, Nikei  ฯ
สอนให้อ่านรายงานข่าวต่างๆ
รายงานที่เกี่ยวกับงบการเงินต่างๆ
โทรสอบถามฝ่ายลูกค้าสัมพันธ์ ฯ

สอนอ่านค่า Technical Chart ต่างๆ
วิธีตั้ง Bid – Offer
ดู Trade Volume
ภาษาที่ใช้ในวงการหุ้น เช่น กวาดยกช่อง , เคาะซ้าย-ขวา , ทิ้ง , เท , ฯ

และอื่นๆ… เท่าที่เราอยากทราบ
บางครั้งยังให้คิดคำนวณเครื่องคิดเลข
เสมือนหนึ่งเลขาส่วนตัวอีกด้วย

นี่แหละ  ” Marketing มือโปร (Probation) “ ของผม    :wink:

สมัยที่ผมยังเป็นเด็ก…
ช่วงเทศกาล  Christmas เป็นช่วงที่ผมมีความสุขที่สุด

โรงเรียนแนว “ คริสต์ ” ที่ผมเรียนอยู่ในขณะนั้น
ได้จัดของขวัญประเภท สมุด  ดินสอ  ยางลบ  ฯ
ตลอดจนลูกกวาด ลูกอม หลากสีสวยๆมาแจก…

และกำหนดให้วันที่  23 – 25  ธัวาคม ของทุกปี
เป็นวันหยุดเทศกาลคริสมาสเป็นประจำทุกปีอีกด้วย
ผมจึงมีความสุขกับเทศกาลคริมาสตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

พอย้ายโรงเรียนมาชั้นประถม 5 ซึ่งเป็นโรงเรียนสามัญทั่วไป
วันคริสมาสจึงค่อยๆลืมเลือน  และหายไปจากความทรงจำของผมเช่นกัน

จนกระทั่งผมมีลูกคนแรกนี่แหละ    ที่ทำให้ความทรงจำแห่งความสุข
ในเทศกาลคริสมาสของผม      เริ่มหวนกลับคืนมาอีกครั้ง

ผมเริ่มเทศกาล X’ Mas ของผมเอง
ด้วยการจัดบ้านด้วยต้นคริสมาสขนาดพอเหมาะ

กล่องของขวัญหลากหลาย  สายรุ้งหลากสี
ไฟกระพริบ หิมะ ฯ  ด้วยสีสันสดใส   ระยิบระยับ

ติด Mobile พร้อมกับเสียงเพลงที่เกี่ยวกับ X’ Mas
ไว้รอบๆเตียงของลูกน้อยของผม ซึ่งขณะนั้นอายุเกือบจะครบ 1 ขวบแล้ว

คืนก่อนวันคริสมาส ผมและภรรยาเอาของขวัญที่ตั้งใจเลือกไว้อย่างดี
ใส่ลงในถุงเท้าใบยักษ์  แล้ววางไว้ข้างๆเตียงของลูกน้อย

รุ่งเช้าของวันคริสมาสแรกของลูกน้อย…

ลูกน้อยของผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับของขวัญกล่องใหญ่
พร้อมกับรับรู้เรื่องราวของคุณลุง Santa
ที่แจกของขวัญให้กับเด็กที่ทำตัวได้น่ารัก  ตลอดปีที่ผ่านมา

ใบหน้าที่ยิ้มอย่างมีความสุข  ที่ได้กอดของขวัญจากคุณลุง Santa
ตลอดจนใบหน้าที่ยิ้มอย่างมีความสุขของครอบครัวผมนั้น
ผมยังจำได้เสมอไม่เคยลืมเลือน  จนถึงทุกวันนี้

ช่างเป็นความสุขที่ไม่รู้ลืมจริงๆ ( Unforgetable Happiness Memmories )

ผมจัดเทศกาลคริสมาสในบ้านผมเองแบบนี้
นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาตลอดทุกปีไม่เคยขาด

มันทำให้บรรยากาศในบ้านช่างรื่นเริงสดชื่นแจ่มใสยิ่งนัก
ทำให้ครอบครัวผมอารมณ์ดี   ยิ้มแย้ม  มีแต่ความสุข  สนุกสนาน

ตลอดทั้งเทศกาลคริสมาส  จวบถึงเทศกาลปีใหม่
และเลยไปถึงเทศกาลตรุษจีนเลยทีเดียว

ผมบอกได้คำเดียวว่า….

GFH (Gross Family Happiness) ของครอบครัวผม
พุ่งสูงขึ้น ๆ   ไม่เคยลงเลยแม้แต่ปีเดียว

มีแต่จะทำ New High  Record
สูงขึ้นทุกๆปีตลอดไป…   ขอบอก     

ลูกคนแรกของผมเกิด วันที่ 26 ธัวาคม…

พอปีถัดมา  ราวเดือน พฤศจิกา  ผมจึงตัดสินใจเขียนจม.ถึง  Santa Claus

ใจความว่า ถ้าได้รับจม.ของผมแล้ว   ให้ตอบกลับด้วย

ขณะที่เขียนนั้น   ผมไม่ได้คาดหวังอะไรมากมายนัก….
เพียงแค่อยากทราบว่า  Santa Claus จะเขียนจม.ตอบกลับมาหรือเปล่า   เท่านั้นเอง

ถ้าเขียนตอบจริง   ผมก็จะเก็บจม.ฉบับนั้นไว้
เพื่อเป็นอนุสรณ์ที่ระลึกให้กับเค้า   เมื่อตอนโต….

ผมคอยจม. จนเลยเดือนมกราคมไปแล้ว…                                     
จนทำใจแล้วว่า… คงไม่ตอบกลับมาแน่

และแล้ว….  จู่ๆวันหนึ่ง ราวๆต้นเดือนกุมภา…
ผมก็ได้รับจม.ตอบจาก Santa จริงๆ
เชื่อมั้ยครับว่า “ พ่อ (ผมเอง) ดีใจมากกว่าลูกซะอีก ” (ตอนนั้น  อายุของลูกเพิ่งขวบกว่าเอง)

ทุกวันนี้..  ผมยังเก็บจม.ฉบับนั้น  ไว้เป็น 1 ใน

” ความทรงจำมิรู้ลืม…” (Unforgetable Memories)